Indonesia III. Equator, G-Strings & Orang Utans

Bukittinggi - Lake Maninjau - Siberut - Bukittinggi - Lake Toba - Bukit Lawang - Medan



Aloita,

Soms zijn er van die dingen die je moeilijk lang voor jezelf kunt houden. Ga er maar even goed voor zitten, want voor een fascinerende ervaring met het Mentawai volk kwam ik superlatieven tekort. Medan is de huidige locatie. Weer echt zo'n smerige stad die we alleen bezoeken om morgen een boot naar Maleisië te pakken.

De mannen met peniskoker in het afgelegen Irian Jaya bleken eerder te veel tijd en geld te kosten. De Mentawai eilanden waren echter een perfect alternatief. Het gebrek aan toeristen bleek nu opeens een nadeel. We besloten dan maar een weekje "vakantie" te houden bij Lake
Maninjau en te wachten op groen licht. M'n traditionele nieuwjaarsduik was bijna te makkelijk dit jaar. In welgeteld zeven stappen vanuit de kamer doken we het heerlijke kratermeer in. De hot springs maken het water aangenaam. Eindelijk kwam ook m'n wens uit om eens op de evenaar te staan. Denk gerust dat ik gek word, maar ik vond het bijzonder.

De tocht leek daarna zeker, maar zeker betekent hier blijkbaar wat anders. Op het laatste moment bleek de aardige Moly ons en de aangeschoven Ier Darren mee te willen nemen. Voor 10 dagen avontuur. De guide bleek al snel een schot in de roos. Bekend als Mr. Teacher was er veel respect voor hem.

De eilanden zijn niet makkelijk te bereiken. De dienstregeling van de enige boot is voor iedereen een raadsel. Dromend van een luxe cruise naar het tropische Siberut schrok ik wakker toen het bouwpakket zag waar we 17 uur op zouden doorbrengen. Een leuk padvindersproject maar de zes reddingboeien (voor 300 man!!) maakte het gevoel niet echt veel beter. Hopend op een kalme zee en vooral niet denkend aan de reputatie van de boten hier vertrokken we met vijf uur vertraging. In een donkere nacht opzoek naar een andere wereld. In de gangpaden was het voorzichting over de overal slapende mensen heen stappen. Onze "suite" leek verdomd veel op een kippenhok. Ondanks zweet en herrie viel ik eindelijk in slaap, maar een kakkerlak maakte me weer wakker. Driemaal liep er één over m'n lichaam. Met het eerste licht werd Siberut zichtbaar. Een goed gevoel om land te zien. Wat dolfijnen verzorgden een welkom. Via een bounty strandje en een tocht over een rivier drongen we gelijk door tot het hart van het regenwoud.

Superaarige Mentawai's heten onze expeditie welkom. Door duizenden jaren isolatie is een unieke, bijna onaangetaste, cultuur ontstaan. Nog steeds leeft men in en van de jungle. Geen benul wat er in de rest van de wereld gebeurt. Ze spreken hun eigen taal, zijn ijdel en roddelen de hele dag. Sagobomen, varkens of sigaretten zijn het beste ruilmiddel. Met kippen als wisselgeld. Beautification is heilig. Driehoekige tanden, lang haar en schitterende tattoes zijn
kenmerkend. Betekenisvolle bladeren en tropische bloemen draagt men graag in het haar. Voor een paar sigaretten kon ik een facelift krijgen, maar ik heb toch maar vriendelijk bedankt. De Indonesische overheid heeft dit ritueel trouwens verboden, maar zulke maatregelen hebben geen enkel effect. Wie is Megawati?

We verbleven in verschillende huizen in de jungle. Zo'n huis staat op palen en varkens, honden, katten en kippen lopen er vrolijk rond. Ieder dier heeft z'n functie in de praktische huishouding. Varkens eten alles wat door de vloer gegooid word. De honden loeren continu op de pannen en ruimen uitwerpselen van de loslopende kinderen op. Heerlijk charmant rogelt men gewoon op de vloer. De wc is waar je wilt. En wassen doe je in de rivier.

Ons bezoek zorgde voor een gezellige drukte iedere avond. Echt fantastisch om liedjes te zingen met de prachtige oude mannen. Als je ze af en toe een sigaret toeschuift maak je snel vrienden. Na vele liederen aangehoord te hebben waren de blikken opeens op mij gericht. Ik dacht onze cultuur niet beter te kunnen samenvatten dan met ons reserve volkslied "Hup Holland Hup". Het werd een doorslaand succes. De medicijnman (shaman) zong het refrein overtuigend mee.

Doktertje spelen was een dagelijks ritueel. De shaman loopt alleen spiritueel wat te hobbiën, maar voor medicijnen kwam iedereen naar ons. Een sterke maag en m'n ehbo setje waren hoognodig. De meest smerige wonden werden getoond. Schoon en droog houden is hopeloos in de jungle. En een dagje rust houden zit er ook niet echt in. De locale arbodienst schrijft ook nog steeds geen schoenen voor. Leeftijd is onbekend. Een kind wat net loopt zal wel één jaar zijn. En wie sterft was oud. Ongecompliceerd volk.

Verschillende aspecten van het jungle leven konden we zelf ervaren. Het raspen van Sagobomen (eten), gif maken en vis vangen. Met pijl en boog jaagt men iets te goed op apen. Ieder huis heeft een respectabele verzameling doodshoofdjes. In het wild zijn er helaas amper aapjes over. Giftige slangen wel trouwens. Moly sloeg er één behoorlijk dood voor m'n ogen.

De trekking door het regenwoud was pittig. Ik dacht alle varianten nu wel gezien te hebben, maar zoveel modder was nieuw. Op veel plekken balanceer je over glibberige boomstammen om de zuigende modder te ontwijken. Soms best riskant staken we via bomen riviertjes en diepe
kuilen over. Het versleten profiel van m'n schoenen en een zware rugzak maakte het er niet makkelijker op. De klamme hitte en vreemde insekten uiteraard niet te vergeten. Zelfs onze Mentawai dragers zweten volop. Na drie dagen had ik het wel gehad met dit onderdeel van de trip. Soppend, zwetend en zwoegend door de jungle was zwaar, maar het leuke contact met de Mentawai's vergoeden steeds alles.

Tot groot verdriet van de famalie ging onze kok Loki mee naar Sumatra. Voor het eerst weg uit de jungle. Je kon er zo een soort Crocodile Dundee film van maken. Groot waren zijn ogen. Nog nooit zag hij een auto of bus, maar snel kwam hij er achter wat wagenziek zijn is. Zeeziek zijn had hij in de nacht al ervaren. Nu treft de arme jongen het ook wel met de chauffeurs hier. Toen ik cola dronk door een rietje zat hij verbaasd te kijken. Van de wereldmap begreep hij ook nog weinig. Het lijkt me ook een mega stap van de vredige jungle naar het chaotische Sumatra.

Weinig zal ik meer hebben genoten van een warme douche. Het ervaren van het echte jungle leven was boeiend, maar na een week slecht slapen op een bamboo vloer waardeer je een matras bijzonder. De trip was een onvergetenlijke ervaring. Ik hoop dat de cultuur in stand blijft, maar hou m'n hart vast. De bosbouwmaffia heeft haar gulzige ogen op het eiland laten vallen. En de naieve Mentawai's lijken me geen keiharde onderhandelaars. Met een paar dozen sigaretten zijn ze al blij.

Voor Lake Toba was weinig tijd meer over. Voor de laatste highlight moesten we naar Bukit Lawang. In Gunung Leuser National Park leven tijgers, olifanten, neushoorns en vooral ook Orang Utans. Het wereldberoemde Orang Utan Center maakt de apen weer wild na vaak een
zielig leven als huisdier. Tijdens een voeding kregen we opeens enkele van deze mooie apen te zien. We waren weer eens de enige gasten in het parkresort. Daar hadden we het fantastische voorrecht om de relaxte apen de hele tijd te kunnen volgen. Toen ik m'n schoenen zat te poetsen liep er opeens een groot mannetje voorbij. Zeldzaam in de wereld en met uitsterven bedreigt, maar ik zag ze overal. Erg cool slingert zo'n aap van tak tot tak. De baby Utans hebben een zeer hoge aaibaarheidsfactor, maar moeders is altijd in de buurt. Een waanzinnig gaaf dier.

Traditiegetrouw was het toch weer opschieten om het land op tijd te verlaten. Het kostte enige moeite hier te wennen. Het land heeft hele mooie en bijzondere dingen, maar het respectloze gedrag ten opzichte van vrouwen verpest de sfeer te vaak. Het eten is goed en het leven is spotgoedkoop, maar meer dan een mager zesje wil ik toch niet geven. Het staat niet bovenaan de lijst met landen waar ik weer wil terugkeren.

We moeten de dobbelsteen weer te voorschijn halen, want na aankomst in Maleisië zijn er weer vele interessante opties. Jullie merken de volgende keer wel wat het is geworden.