Down Under V: REAL Australia

Auckland - Sydney - Katoomba - Perth - Fremantle - Kalgoorlie - Laverton - Middle of Nowhere - Tjukayide - Warakuma - Ayers Rock - Kings Canyon - Ormiston Gorge - Alice Springs - Chambers Pillar - Cooper Pedy - Ceduna - Balladonia - Fremantle


Hi Everybody,

Ik krijg alweer mailtjes waar m'n reisverslag blijft. Dus ben ik maar weer eens achter een computer gedoken. De laatste maand was niet echt vervelend moet ik zeggen. Als je alles over mijn Olympische optreden en een super avontuur wilt weten lees dan verder.

Na een paar erg leuke dagen in Auckland weer naar die andere wereldstad gevlogen. In Sydney nog even de Olympische sfeer geproefd. Nederland vertegenwoordigen op de spelen zit er waarschijnlijk niet meer in. Daarom nu maar een paar baantjes getrokken in het Aquatic Center. In deze zwemtempel kreeg onze Pieter toch maar even heel Australië stil. Ook na mijn 100 vrij
bleef het trouwens aardig stil. Na een vlammende start van blok 4 sloeg de verzuring keihard toe, zodat alle recordschema's weer de kast in konden. Na ruim een minuut tikte deze oud wedstrijdzwemmer weer aan. Ik weet nog niet of m'n conditie nu zo slecht was of dat zo'n haaienpak het verschil maakt. Waarschijnlijk toch het haaienpak.

Na veel gedoe mocht ik eindelijk m'n vlucht naar Perth wijzigen. Om de wachttijd goed te besteden de Blue Mountains ingetrokken. Vanuit het leuke Katoomba een paar trekkings gedaan en de bekende Three Sisters bewonderd. In Fremantle twee inspirerende dagen in een cake fabriek rondgelopen en mezelf als handige tuinman een dag verhuurd.

Ik was vastbesloten om een tijdje te gaan werken. Totdat ik Marc tegenkwam. Toen hij begon te vertellen over z'n plan om van Perth naar Ayers Rock te rijden door de Great Victoria Desert, schudden we na een minuut de hand. Zijn Toyota Landcruiser is ideaal voor zulk terrein. Het prettig gestoorde kookwonder Chris was het derde expeditielid voor onze 15 daagse droomtocht. Voordat we de woestijn in konden moesten we speciale vergunningen van Aboriginals krijgen om over hun land te mogen rijden.

M'n vorige tocht over Stuart Highway door de Outback was bijzonder, maar een schoolreisje vergeleken met dit avontuur. Bijna 7000 km waarvan zo'n beetje de helft over uitgestorven gravelwegen. Soms mul zand, soms keihard, modder, kleine overstromingen en door rivierbeddingen. En erg veel rode stof overal. Rood zand, kleurrijke wildbloemen, bergen, groene planten, wilde kamelen, kangaroos en emoes maken alles met de blauwe lucht erg fotogeniek. Genieten met een hele grote G.

Na een tijdje sturen ben je wel aan een break toe. Je moet het stuur stevig vasthouden door de vele trillingen. Continue zoekend naar het beste spoor. De 4x4 stuurt heel direct door bochten. Marc had wel een heel speciale bochtentechniek toen hij een bocht verkeerd inschatten. Opeens lagen we op onze kant in de bush. Echt off the road dus. Enigszins geschrokken maar ongedeerd
klommen we de wagen uit. Nu realiseerde we ons pas echt dat we in de middle of nowhere zaten. Pas 14 uur later wist een voorbijkomende jeep hulp te regelen. Vanaf het dichtsbijzijnde roadhouse (150km) werd een jeep met lier gestuurd. Onze voedsel- en watervoorraad was voldoende om de nacht in de bush door te brengen. De taaie Toyota startte gelijk weer, maar voor noodzakelijke reparaties moesten we een paar uur inventief knutselen. Na deze
teambuildingsessie was de sfeer optimaal. Geen tegenslag bleek groot genoeg om ons avontuur te verpesten.

West Australië is net zo groot als India, alleen steekt de bevolking van 1,8 miljoen schril af bij de miljard daar. In de woestijn kom je sporadisch iemand tegen. En als zeker geen toerist. Helaas was het verboden om de Aboriginal dorpjes te bezoeken. Graag had ik wat meer van hun cultuur willen begrijpen, want de ervaringen tot nu toe zijn wat vreemd. In steden kom je ze vaak
stomdronken tegen en toen we een volgepakte gestrande wagen in de woestijn wilden helpen werd dat geweigerd. We konden ze water geven en een roadhouse waarschuwen, maar als antwoord werden we door sommigen totaal genegeerd. Verbaasd reden we toen maar verder. Ik heb vele volkeren meegemaakt op m'n trip, maar hier begrijp ik nog steeds niets van.

Via de Olga's weer even bij die inmense Ayers Rock gekeken. Via Kings Canyon de meer dan mooie West MacDonnel Ranges doorgereden en een mooie wandeling door Ormiston Gorge gedaan. Via Alice op misschien wel de mooiste dirtroad naar Chambers Pillar geweest. Het mooie van dit soort wegen is dat de 'gewone' toerist er nooit zal komen. Een stukje via Stuart Highway naar beneden om een gigantisch stuk off the road af te snijden naar de beetje saaie Nullarbor
vlakte. De zuidkust is erg mooi en ruig. Het laatste stukje (2200 km) weer verhard gereden om in Fremantle terug te keren.

Ik ben heel verwend geraakt aan mooie natuur en reizen de laatste 10 maanden, maar deze tocht heeft met vette stip de eerste plaats in alle klassementen bereikt. Heel bijzonder. Waar kan ik me trouwens inschrijven voor Parijs - Dakar?

De werkelijkheid is nu weer een banenjacht om West Australië te overleven. Misschien dat ik de winter rond Perth toch maar snel verruil voor het tropische noorden. Ik ben m'n verhaal weer kwijt. Hoe zijn de vakanties in Europa geweest? Let me know.