Indonesia. Satay, Culture & Asholes

Kuta - Ubud - Lovina - Probolinggo - Cemoro Lawang - Yogyakarta


Selamat siang,

Na twee weken Indonesië moet ik m'n verhaal weer even kwijt. Ik ben er nog niet zo zeker van of het nu het beloofde land is. Het is nog erg wennen. M'n maag is wel wild enthousiast.

Traditioneel was het welkom op het vliegveld. Met een enkeltje het land binnenkomen word vaak gedoogd, maar ik bleek precies de verkeerde rij gekozen te hebben. Imigrassi wilde een retourticket zien. Toen ik dat niet kon tonen verscheen een hartelijke glimlach op het gezicht, want voor een "vergoeding" bleek dat visa stempeltje wel te regelen. Sympatieke gozer eigenlijk want 40 dollar bleek opeens de beste optie. Voor ons en zijn familie.

Heel snel Kuta toch maar verlaten. Dit Benidorm-achtige plaatsje kon het echte Bali toch niet zijn. Opgevouwen in een busje naar Ubud voelde ik me weer terug in Azië. Vooral de onmogelijke inhaalacties en het getoeter kwamen bekend voor. Tijdens zulke ritjes kom ik altijd ogen tekort. Met 30 man in het busje was meer dan overvol. Het echte leven speelt zich hier langs de weg af. Oma staat zich sexy te wassen. Honden en kippen steken met gevaar voor eigen leven de weg
over. Een boertje vervoert twee varkens op z'n brommer. Vrolijke kinderen maak je met een glimlach blij. En dit alles in een kleurrijk decor met rijstvelden en prachtige traditionele kleding.

Ubud is het culturele hart van Bali. We werden uitgenodigd voor een full moon festival. De gastfamilie hees ons in mooie sarongs. Tomomi leek op slag een Balinese, maar ik zag er nog steeds uit als een toerist. Leuk om undercover allerlei voorstellingen te zien.

Bin Laden en Bush hebben trouwens een vernietigend effect voor toerisme hier. Ik heb nu niet echt het gevoel dat het gevaarlijk is, maar volg het nieuws ook niet dagelijks. Wel lekker eigenlijk om amper een westerling te zien. Nadeel is wel de aantrekkingskracht voor wanhopige verkopers. Onderhandelen is hier, vooral met chauffeurs, een vak apart. Ik vind het prima om een toeristenprijs te betalen, maar ik word bijna moedeloos als een deal later weer eens veranderd blijkt te zijn. Heerlijk dramatisch kunnen ze dan kijken, maar ik heb iets te lang voor een Indonees gewerkt en begrijp het spel maar werk niet mee.

Op bus- en treinstations trekken we geregeld vele toeschouwers. 200 man volgt ieder beweging nauwlettend. Erg grappig om al die kijkende koppies te zien. Minder grappig en zelfs vervelend is een andere categorie toeschouwers. Tomomi blijkt een onweerstaanbare aantrekkingskracht op de mannen te hebben. Zo'n beetje alles tussen 16 en 60 is risicogroep. Ongegeneerd kijkt men alsof men een koe keurt. Weinig subtiel is ook de liefde al een paar maal verklaard. Mijn
aanwezigheid blijkt de hitsige heren blijkbaar niet te storen. Een enkeling bluffen we af met onze huwelijksreisstrategie (niet echt hoor mam!), maar we twijfelen nog met de ultieme tegenzet. Verkleed als moslimvrouw. Het reisplan is al aanzienlijk ingekort, want lekker ontspannen van het land genieten blijkt lastig.

In de bergen was het even heerlijk on-Aziatisch rustig. Bromo-Tengger-Semeru National Park werd letterlijk en figuurlijk een hoogtepunt. De omgeving was bij aankomst in wolken gehuld, zodat het uitzicht onbekend bleef. Voor een bijzonder speciale zonsopkomst stond de wekker op 01.30. Met heldere hemel en maanlicht moest de Penanjakan (2770 m) bedwongen worden om vanaf de top een prachtdag te zien beginnen. Geleidelijk werd een onwerkelijk mooi panaroma
zichtbaar. In de voorgrond drie vulkanen, waarvan Bromo continu rookt. De drie staan in een gigantische krater die gevuld is met de zogenaamde lavazandzee. Bescheiden op de achtergrond de eveneens actieve Semuru. Met 3676 meter de grootste op Java. De lastige klim en bijna vrieskou waren zeer de moeite waard. Om een ongelofelijk lullige reden moesten we dit paradijs helaas na twee dagen weer verlaten. Na 100.000 money changers op Bali ging ik er blind van uit dat vast wel iemand een travelcheque kon wisselen. Niet dus.

Yogya is de huidige lokatie. Voor 4 dollar zijn we de enige gasten in een klein paleisje. Privé zwembad, heerlijke fruitshakes en 8 vriendelijke hotelbedienden is even wennen als backpacker. Ik ben m'n zelfbeheersing met souvi's weer volldig kwijt, maar wel een mooi batik schilderij rijker.

Tijdens een nasi ontbijt verslikte ik me bijna. In de Jakarta Post las ik in de categorie kort nieuws en zag een opmerkelijk stukje. In een dorpje had iemand een scooter proberen te stelen, maar woedende buurtbewoners overmeesterde de dief. In een vlaag van collectieve verstandsverbijstering werd hij vervolgens levend verbrand! Beetje overdreven lijkt me. Ik hou m'n hart vast als zulke berichtjes niet eens de voorpagina halen.

Ik zie het zomaar gebeuren dat we nog een dag of wat in het paleis blijven hangen. Ook de beroemde tempel Borobudur moet deze week maar eens bezocht worden. Kortom we slaan ons wel door de vervelende dingen heen. Tot slot nog een tip. Als je ooit een brandwond oploopt, zoals ik wat onhandig deed, smeer het in met ketjap manis. Een prima medicijn.