Down Under II. Never say never again

Melbourne - Hobart - Dover


Goeiemorgen (collega) arbeiders,

Laat al het werk maar weer even een paar minuten liggen en lees wat je ook met je tijd kan doen. Een speciale groet voor Remco en Daniëlle die in absolute recordtijd een e-mailadres geopend hebben.

Oorverdovend lawaai, waanzinnige snelheid, 100.000 man en veel spektakel is de Melbourne GP in het kort. De GP lag zo mooi op m'n route dat ik m'n kans greep om zo'n evenement eens live mee te maken. Tijdens de trainingen had ik de ideale plek gevonden, maar op zondag bleken zo'n 20.000 anderen hetzelfde plekje te weten. Toch de race goed kunnen volgen tussen wat Schotse zingende gasten. Zij zijn met de enorme Ferrari kolonie en de kleurrijke Colombianen de
smaakmakers buiten de baan. Na de race over het hek geklommen en de pits bezocht. En als tweede Nederlander de finish gepasseerd. Domper op de feestvreugde was de dood van een offical. Brokstukken van een crash werden hem fataal.

Melbourne scoort veel punten voor m'n stedenklassement. Door vele studenten en verschillende culturen heeft de stad een internationaal sfeertje. Een St Patricks Kathadraal scoort natuurlijk bonuspunten. Door een gek toeval blijken veel internationale vrienden en -dinnen allemaal in of rondom de stad uit te hangen. Dus was dat veel bijpraten, foto's en tips uitwisselen. Ik heb een
uitnodiging voor een trouwerij in Zuid Afrika op zak, maar dat ligt een beetje uit koers. Met het uitgaansleven is trouwens niks mis hier. Ook de temperatuur is aangenaam in de herfst.

Tragisch was het afscheid van m'n trouwe reisgenoot. Samen hebben we bijna tien jaar rondgereisd. Alle mooie momenten op iedere trip deelde we voordat het hem teveel werd op z'n oude dag. Op het hoogtepunt afscheid nemen heeft dat geloof ik. Balen maar toch maar een nieuwe camera gekocht.

Na 2 weken jobsearch in MB had ik het gehad met de stad. Als BP-er word je nou niet echt met open armen ontvangen. Terugbellen of mailen blijkt al teveel gevraagd. Even snel een baantje zoeken viel dus vies tegen. Daarom de plannen maar weer eens omgegooid en naar Tasmanië gevlogen. Op dit mooie eiland had ik al snel m'n eerst baantje te pakken. Ik had mezelf beloofd alles aan te pakken, behalve fruitplukken. En driemaal raden wat ik nu doe.........inderdaad heb ik nu het voorrecht om te mogen werken met een van de wonderen van deze natuur. En als het dan toch moet gebeuren dan maar op dit beeldschone eiland.

Een heerlijk klimaat, schitterende omgeving, veel appels en bruikbare dollars. In het begin moest ik even door de zure appel heen bijten, maar ik kan nu gerust plukspecialist op m'n cv bijschrijven. Ik zit zo'n beetje in het meest zuidelijke puntje van Australië. In Dover. Dit rustige plaatsje verslaat z'n Britse naamgenoot met gemak. Tussen de appelbomen door kijk ik op een mooie baai en aan de andere kant zie ik talrijke bergen en heerlijk ruikende bossen. Ruim 20 graden en een najaars zonnetje is prima. Dat is toch even wat anders dan een duf kantoorgebouw op een inspirerend industrieterrein.

Moet ik trouwens het verhaal van Abel Tasman nog vertellen? Dat het eiland z'n naam dankt aan deze Nederlandse ontdekkingsreiziger? Ik moet zeggen dat Abel een mooi plekkie gevonden heeft. De huiskamervraag deze week is hoe het eiland eerst heette. De eerste wint een kist red delicious.

Ik moet zeggen dat ik even een dipje had. Australië veel een beetje tegen bij m'n verwachtingen. Het baangebeuren wilden niet echt lukken. De natuur is schitterend, maar de steden en mensen vielen me een beetje tegen. Alles is zo geregeld en lijkt erg op Europa. Of erger Amerika. M'n heimwee naar het lekker chaotische Azië is nu wel weer over nu ik op Tasmanië zit.

Ik ga waarschijnlijk nog een paar weken door in de apple business en doe daarna wat trekkings voordat ik langzaam richting Sydney reis. Ik ga nu met wat colli's een vistripje doen dus hoogste tijd weer uit te loggen. De zalm hier is wereldberoemd. En die wil ik wel eens op een barbeque zien.

Groetjes en snoep verstandig