Down Under III. Tasmanian wilderness, Breathtaking views & Apples
Dover - Hartz National Park - Dover - Hobart - Nugent - Mole Creek - New Norfolk - Hobart - Devonport - Cradle Mountains - Lake St. Clair - Melbourne
Hi everybody,
Het werd weer de hoogste tijd om Nederland en omstreken te mailen. M'n berichtjes worden tegenwoordig over de hele wereld gelezen. Van China tot België en Laos tot New Zealand. Vandaag ben ik alweer zo'n 7 maanden aan het touren. En nog steeds is het fantastisch dus ga ik nog even door met m'n trip.
Een overdosis appels, heerlijke verse zalm, witte kakatoes, regenbogen en een mooie zonsopgang iedere morgen waren de hoofd ingrediënten voor ruim een maandje Dover. Hoogste tijd om weer eens de toerist uit te hangen. In twee weken heb ik op allerlei manieren Tasmanië gezien. Gisteren weer naar het 'vaste' land gevlogen. Via Melbourne ga ik nu relaxed richting Sydney en
New Zealand.
Hardwerkende appelspecialisten hebben zo af en toe een break nodig. Even ontvluchten aan alle beslommeringen van het vak. Een trip naar het mooie strand van Cockle Creek in het uiterste zuiden was zeer de moeite waard. Een ander weekend stond een serieuze klim van Hartz National Park naar Adamsons Peak op het programma. Een officiële route was er niet, maar met kiwi berggeit Paul, Engelse Himalaya beklimmer Hugh en een eigenwijze NL-er dachten we in drie dagen de tocht wel even te doen. Niet dus. Er bleek echter een verdomd goede reden te
zijn waarom. Na ruim een dag lopen kwamen we in dicht tiger country terecht. Dat is vaktaal voor erg dicht begroeid terrein. Ineens werd ons pijnlijk duidelijk waarom dit zo'n uniek World Heritage Wilderness gebied is. Als positivo's hielden we ons avontuur nog even vol. Maar toen we bekrast door het struikgewas een goed uitzicht op de voorliggende bergrug hadden, namen we het wijze besluit om om te draaien. In dit ruige ontoegankelijke terrein verdwaald regelmatig een bushwalker. Waarvan sommige nooit gevonden zijn. Op dat moment was er trouwens ook een Australiër vermist welke op 'wonderbaarlijke' wijze na een paar weken weer de bush uitstrompelde. Er bleven echter nog prima plekjes over om onze tent op te zetten. In de Outback was kamperen super, maar wakker worden van een zonsopgang hoog in de mistige bergen doet daar niets voor onder.
Iedereen in Dover heeft iets met appels of vis. Wij hadden wat met beide. Met m'n Ierse maat Dairmuid hadden we op onze eerst vistrip al snel beet. We dachten van elkaar dat de ander enige viservaring had. Maar toen we tot onze verbazing een inktvis aan de haak hadden stonden we toch vrij lullig te kijken. Want hoe haal je een haak uit een onwillige vis die inkt spuigt en vele tentakels heeft. Gelukkig was Paul's hulp nabij. De eerste verdwaalde penguins zwemmen al wat
rond in de baai als teken dat de winter voor de deur staat.
M'n laatste weekend in Dover was het ideaal weer om alsnog Adamsons Peak te beklimmen. Nu toch maar volgens een officiële route. Een New Zealandse/Indische/Hollandse expeditie ditmaal. We keken verwonderd naar Sam's teenslippers. Niks geen Gore-Tex of ander hightech materiaal. Maar door drassig regenwoud, over gladde rotsen en zelfs wat sneeuw was hij amper bij te houden. Op de top werden we weer beloond met prachtige uitzichten op bergen en oceaan.
Toen we de appeltas definitief aan de wilgen hadden gehangen werd het tijd om de rest van Tassie te bekijken. Met een gehuurd wagentje alle highlights langs getourd. Van het historische Port Arthur, 'tropische' Wineglassbay tot en met gigantische zandduinen en bergen aan de wilde westkust. Links rijden op slecht verlichte wegen door de Tasmaanse nacht is best lastig. Veel wild neemt bezit van de weg. Vooral de Possum (soort mini walliby) is niet echt het meest slimme beest wat ik ooit gezien heb. Ze blijven paniekerig voor de auto uit springen. Als ze uiteindelijk een kant induiken loop je alsnog de kans dat ze als ouderwetse Palenstijnse zelfmoordcommando's op het laatste moment alsnog voor je wielen springen.
Als absolute climax van m'n tijd op Tassie de beroemde Overland Track gelopen. Van Cradle Mountains in 5 dagen zo'n slordige 100 km's naar Lake St. Clair. De World Heritage club heeft het zijn stempel gegeven. En volgens de lokale vvv is het de mooiste tocht in z'n soort. Nou weet ik een beetje hoe marketeers in elkaar zitten, maar ik kan ze nu geen ongelijk geven. Met de Engelse Sirkka liep in door weidse landschappen, groen regenwoud, moerassen en langs meren en rivieren. Omringd door bergen. We waren op alle weersomstandigheden voorbereid, maar hadden gelukkig bijna perfect weer. Helder zonnig maar wel een tikkeltje fris. Onderweg sliepen we in trekkershutten waar een kolenkachel geen overbodige luxe was om de nacht door te komen. Graag had ik een Tasmanian Devil gezien, maar we moesten het doen met allelei ander wild. Een bijzonder aan te raden tochtje.
Het was even omschakelen van de Tasmaanse natuur in de morgen naar de avond in Melbourne. Voor zover je verliefd kan worden op een eiland moet ik zeggen dat ik zwaar verkering heb. Ik ben benieuwd wat de rest van Australië te bieden heeft. Als ik het weet zijn jullie de eersten die er weer van horen.
Hi everybody,
Het werd weer de hoogste tijd om Nederland en omstreken te mailen. M'n berichtjes worden tegenwoordig over de hele wereld gelezen. Van China tot België en Laos tot New Zealand. Vandaag ben ik alweer zo'n 7 maanden aan het touren. En nog steeds is het fantastisch dus ga ik nog even door met m'n trip.
Een overdosis appels, heerlijke verse zalm, witte kakatoes, regenbogen en een mooie zonsopgang iedere morgen waren de hoofd ingrediënten voor ruim een maandje Dover. Hoogste tijd om weer eens de toerist uit te hangen. In twee weken heb ik op allerlei manieren Tasmanië gezien. Gisteren weer naar het 'vaste' land gevlogen. Via Melbourne ga ik nu relaxed richting Sydney en
New Zealand.
Hardwerkende appelspecialisten hebben zo af en toe een break nodig. Even ontvluchten aan alle beslommeringen van het vak. Een trip naar het mooie strand van Cockle Creek in het uiterste zuiden was zeer de moeite waard. Een ander weekend stond een serieuze klim van Hartz National Park naar Adamsons Peak op het programma. Een officiële route was er niet, maar met kiwi berggeit Paul, Engelse Himalaya beklimmer Hugh en een eigenwijze NL-er dachten we in drie dagen de tocht wel even te doen. Niet dus. Er bleek echter een verdomd goede reden te
zijn waarom. Na ruim een dag lopen kwamen we in dicht tiger country terecht. Dat is vaktaal voor erg dicht begroeid terrein. Ineens werd ons pijnlijk duidelijk waarom dit zo'n uniek World Heritage Wilderness gebied is. Als positivo's hielden we ons avontuur nog even vol. Maar toen we bekrast door het struikgewas een goed uitzicht op de voorliggende bergrug hadden, namen we het wijze besluit om om te draaien. In dit ruige ontoegankelijke terrein verdwaald regelmatig een bushwalker. Waarvan sommige nooit gevonden zijn. Op dat moment was er trouwens ook een Australiër vermist welke op 'wonderbaarlijke' wijze na een paar weken weer de bush uitstrompelde. Er bleven echter nog prima plekjes over om onze tent op te zetten. In de Outback was kamperen super, maar wakker worden van een zonsopgang hoog in de mistige bergen doet daar niets voor onder.
Iedereen in Dover heeft iets met appels of vis. Wij hadden wat met beide. Met m'n Ierse maat Dairmuid hadden we op onze eerst vistrip al snel beet. We dachten van elkaar dat de ander enige viservaring had. Maar toen we tot onze verbazing een inktvis aan de haak hadden stonden we toch vrij lullig te kijken. Want hoe haal je een haak uit een onwillige vis die inkt spuigt en vele tentakels heeft. Gelukkig was Paul's hulp nabij. De eerste verdwaalde penguins zwemmen al wat
rond in de baai als teken dat de winter voor de deur staat.
M'n laatste weekend in Dover was het ideaal weer om alsnog Adamsons Peak te beklimmen. Nu toch maar volgens een officiële route. Een New Zealandse/Indische/Hollandse expeditie ditmaal. We keken verwonderd naar Sam's teenslippers. Niks geen Gore-Tex of ander hightech materiaal. Maar door drassig regenwoud, over gladde rotsen en zelfs wat sneeuw was hij amper bij te houden. Op de top werden we weer beloond met prachtige uitzichten op bergen en oceaan.
Toen we de appeltas definitief aan de wilgen hadden gehangen werd het tijd om de rest van Tassie te bekijken. Met een gehuurd wagentje alle highlights langs getourd. Van het historische Port Arthur, 'tropische' Wineglassbay tot en met gigantische zandduinen en bergen aan de wilde westkust. Links rijden op slecht verlichte wegen door de Tasmaanse nacht is best lastig. Veel wild neemt bezit van de weg. Vooral de Possum (soort mini walliby) is niet echt het meest slimme beest wat ik ooit gezien heb. Ze blijven paniekerig voor de auto uit springen. Als ze uiteindelijk een kant induiken loop je alsnog de kans dat ze als ouderwetse Palenstijnse zelfmoordcommando's op het laatste moment alsnog voor je wielen springen.
Als absolute climax van m'n tijd op Tassie de beroemde Overland Track gelopen. Van Cradle Mountains in 5 dagen zo'n slordige 100 km's naar Lake St. Clair. De World Heritage club heeft het zijn stempel gegeven. En volgens de lokale vvv is het de mooiste tocht in z'n soort. Nou weet ik een beetje hoe marketeers in elkaar zitten, maar ik kan ze nu geen ongelijk geven. Met de Engelse Sirkka liep in door weidse landschappen, groen regenwoud, moerassen en langs meren en rivieren. Omringd door bergen. We waren op alle weersomstandigheden voorbereid, maar hadden gelukkig bijna perfect weer. Helder zonnig maar wel een tikkeltje fris. Onderweg sliepen we in trekkershutten waar een kolenkachel geen overbodige luxe was om de nacht door te komen. Graag had ik een Tasmanian Devil gezien, maar we moesten het doen met allelei ander wild. Een bijzonder aan te raden tochtje.
Het was even omschakelen van de Tasmaanse natuur in de morgen naar de avond in Melbourne. Voor zover je verliefd kan worden op een eiland moet ik zeggen dat ik zwaar verkering heb. Ik ben benieuwd wat de rest van Australië te bieden heeft. Als ik het weet zijn jullie de eersten die er weer van horen.
posted by Patochan at 21:28
0 comments
