Down Under VI. Travelling, Tomomi, Tomatoes
Fremantle - Cape Naturaliste - Cape Leeuwin - Walpole - Lowland Beach - Albany - Stirling Range NP - Borden - York - Perth - Gingin - Leeman - Kalbarri - Monkey Mia - Wooramel - Carnarvon
Hi,
Hoogste tijd om het Nederlandse roddelcircuit het laatste nieuws te melden. Vanuit een zonovergoten West Australië groet ik u.
Na de meer dan goede Outback-safari kan alles alleen maar tegenvallen zou je misschien denken, maar het tegendeel is waar. Want "opeens" dook Tomomi in Freo op. Deze Japanse schone ontmoette ik ooit in Thailand. Nu trekken we al bijna 2 maanden samen rond in West Australië. Een vrouw die het zolang met mij uithoud moet wel bijzonder zijn hoor ik sommige al denken. En dat klopt.
Na een korte carriére als schilder, tuinman, dozenschuiver en inpakker werd het tijd om Freo te verlaten. Een eigen wagen is toch wel dé manier om dit immense land te zien. Dus toen ik de wagen zag die bovenaan de verlanglijst stond sloeg ik op het goede moment toe. Een Ford Falcon Station voor de kenners. Met dit comfortabele slagschip eerst langs de kust afgezakt. De schitterende stranden waren verrassend en de vele bossen een welkome afwisseling. Een pittige
bergbeklimming in de Stirling Ranges was weer eens goed voor het lichaam. Qua werk bleek het zuiden lastig, zodat we na wat toeristische dingen richting noorden reden. De nationale parken van de Pinacles en het vliegrijke Kalbarri kan ik met gerust hart aanbevelen. Shark Bay is mooi, maar dolfijnen voeren bij Monkey Mia was niet echt spannend. De gigantische pelicanen trouwens wel.
Na al een lange tijd in dit land te te zijn worden sommige dingen opeens erg normaal. Even 200 kilometer rijden naar een volgende plaats bijvoorbeeld. Een bezoekende kangaroo was ooit leuk als we ergens kamperen, maar nu kijk je er amper meer van op. Aan slangetjes en andere reptielen ook geen gebrek, maar zelfs daar wen je aan. Alleen de Thorny Devil is nog interessant. Dit kleine gevaarlijk ogende reptiel is eigenlijk poeslief.
In Carnarvon bleek eindelijk cash te verdienen. Waar ik ooit wat tegen plukwerk had is me intussen wel duidelijk dat daar de backpackers baantjes zijn. Tomaat is het toverwoord de laatste tijd. Om even technische te zijn is het makkelijker plukken dan appels. Met verse zongerijpte tomaten eten we regelmatig spagettisaus waar een Italiaan z'n vingers bij aflikt. Ook pizza en tomatensoep staan nogal eens op het menu. Nieuwe toepassingen zijn trouwens altijd welkom. Met 25 graden en een windje is het hier prima uit te houden.
De betere rekenaars weten intussen waarschijnlijk wel dat m'n jaartje bijna voorbij is. Volgens de "officiële" planning zou ik nu ergens in een vliegtuig richting het westen moeten zitten, maar ik sta toch echt fluitend tomaten te plukken in Carnarvon. Ga er maar gerust van uit dat het "iets" later word. Ik kan niet echt meer dan dat vertellen, want ik weet het zelf ook nog niet wanneer
ik weer thuis ben. Het gereis is nogal verslavend en helemaal nu.
Groeten van een opvallend veel lachende Nederlander in den vreemde.
Hi,
Hoogste tijd om het Nederlandse roddelcircuit het laatste nieuws te melden. Vanuit een zonovergoten West Australië groet ik u.
Na de meer dan goede Outback-safari kan alles alleen maar tegenvallen zou je misschien denken, maar het tegendeel is waar. Want "opeens" dook Tomomi in Freo op. Deze Japanse schone ontmoette ik ooit in Thailand. Nu trekken we al bijna 2 maanden samen rond in West Australië. Een vrouw die het zolang met mij uithoud moet wel bijzonder zijn hoor ik sommige al denken. En dat klopt.
Na een korte carriére als schilder, tuinman, dozenschuiver en inpakker werd het tijd om Freo te verlaten. Een eigen wagen is toch wel dé manier om dit immense land te zien. Dus toen ik de wagen zag die bovenaan de verlanglijst stond sloeg ik op het goede moment toe. Een Ford Falcon Station voor de kenners. Met dit comfortabele slagschip eerst langs de kust afgezakt. De schitterende stranden waren verrassend en de vele bossen een welkome afwisseling. Een pittige
bergbeklimming in de Stirling Ranges was weer eens goed voor het lichaam. Qua werk bleek het zuiden lastig, zodat we na wat toeristische dingen richting noorden reden. De nationale parken van de Pinacles en het vliegrijke Kalbarri kan ik met gerust hart aanbevelen. Shark Bay is mooi, maar dolfijnen voeren bij Monkey Mia was niet echt spannend. De gigantische pelicanen trouwens wel.
Na al een lange tijd in dit land te te zijn worden sommige dingen opeens erg normaal. Even 200 kilometer rijden naar een volgende plaats bijvoorbeeld. Een bezoekende kangaroo was ooit leuk als we ergens kamperen, maar nu kijk je er amper meer van op. Aan slangetjes en andere reptielen ook geen gebrek, maar zelfs daar wen je aan. Alleen de Thorny Devil is nog interessant. Dit kleine gevaarlijk ogende reptiel is eigenlijk poeslief.
In Carnarvon bleek eindelijk cash te verdienen. Waar ik ooit wat tegen plukwerk had is me intussen wel duidelijk dat daar de backpackers baantjes zijn. Tomaat is het toverwoord de laatste tijd. Om even technische te zijn is het makkelijker plukken dan appels. Met verse zongerijpte tomaten eten we regelmatig spagettisaus waar een Italiaan z'n vingers bij aflikt. Ook pizza en tomatensoep staan nogal eens op het menu. Nieuwe toepassingen zijn trouwens altijd welkom. Met 25 graden en een windje is het hier prima uit te houden.
De betere rekenaars weten intussen waarschijnlijk wel dat m'n jaartje bijna voorbij is. Volgens de "officiële" planning zou ik nu ergens in een vliegtuig richting het westen moeten zitten, maar ik sta toch echt fluitend tomaten te plukken in Carnarvon. Ga er maar gerust van uit dat het "iets" later word. Ik kan niet echt meer dan dat vertellen, want ik weet het zelf ook nog niet wanneer
ik weer thuis ben. Het gereis is nogal verslavend en helemaal nu.
Groeten van een opvallend veel lachende Nederlander in den vreemde.
posted by Patochan at 21:44
0 comments
