Thailand III Down South and out

Aranya Prathet - Bangkok - Ratchaburi - Hua Hin - Chumphon - Krabi - Ko Lanta - Hat Yai - Georgetown (Maleisië)

Hi,

't werd weer eens tijd om jullie te berichten. Na een paar weekjes Zuid Thailand ben ik vandaag in Georgetown in Maleisië beland. Ik mis Nederland niet echt, maar toen ik een zak drop tegenkwam in een gedeelde badkamer moet ik zeggen dat die heerlijk smaakte. Een beetje dom van een andere NL-er om 'm daar te laten liggen, maar met gedeelde faciliteiten deel ik graag mee.

Na een dikke twee maanden was het weer 'thuiskomen' in Thailand. Ik moet m'n mening over het land een beetje bijstellen na Laos en Cambodia. Ze zijn hier toch wel een paar lichtjaartjes verder dan de 'echte' ontwikkelingslanden. Je gaat bijvoorbeeld een egaal stuk asfalt, van meer dan vijf meter, erg waarderen. Het primitieve en trage vervoer heeft zeker z'n charme, maar iets meer comfort heeft een mens ook wel eens nodig.

Bangkok was leuker dan bij aankomst in oktober. De smog was stukken minder en m'n lichaam is volledig geacclimatiseerd, dus zweet ik veel minder. Volgens een lokale weegschaal ben ik ACHT kilo kwijt, maar dat lijkt me erg veel. Wel heb ik een extra gaatje in m'n riem laten maken. Misschien is zo'n tripje een aardig alternatief dieetprogramma voor de zwaarlijvige onderons.

Ook m'n maag geniet weer volop van de Thaise kookkunst, want die lijkt op m'n lijf geschreven. In het zuiden zijn vooral de curries erg populair. Toch maar een kookcursus doen voordat ik naar Holland ga.

In etappes ben ik door het zuiden naar Maleisië afgezakt. Na Bangkok de beroemde floating markets bezocht. Aardig om te zien, maar wat kleiner en veel toeristischer dan gedacht. Bij Hua Hin de Golf van Thailand maar weer eens ingedoken om even 'vakantie' te houden op een palmrijk strand. Het sextoerisme heeft hier ook toegeslagen. Een genant maar vermakelijk schouwspel van de 40+, 50+ en oudere toeristen met hun geleasde jonge vriendinnen. Ze hebben wel heel duidelijk enkel interesse in z'n portomonee en volgen hun 'lover' op afstand
door de stad. Opzich is er niks mis met een leuke Thaise, integendeel, maar zo.

In Krabi lekker wat rondgefietst door het mooie landschap. De zon was alleen meedogeloos op een vergeten in te smeren stukje nek. Op weg naar het relaxte eiland Ko Lanta had ik precies weer eens de goede bus te pakken. Ik zat onverwachts midden in de opname van de Thaise Speed-versie. En die is wat spectaculairder dan de Amerikaanse. Op topsnelheid door dorpjes, langs de markt en scholen. Vol gas ieder kruispunt over. Onmogelijke inhaalacties waar zelfs
een Vietnamese buschauffeur van schrikt. Bijna ging het echt fout toen Jos een scherpe bocht veel te laat instuurde, maar de overvolle bus kantelde net niet. Volgens mij mogen alleen blinden hier geen bus besturen, maar zelfs daar ben ik nu niet meer zeker van.

Ook op Ko Lanta het eiland per mountainbike rondgegaan. Alleen viel het weer hier een beetje tegen. Hat Yai was de laatste stop en is een aardige stad met veel winkels, maar ook hier was de regen me iets te veel en dus maar wat eerder naar Maleisië gegaan. En als de eerste indruk de goede is, wordt 't hier ook weer top.

Cambodia. Ups & Downs

Ho Chi Minh City (Vietnam) - Phnom Penh (Cambodia) - Sihanoukville - Kampot -
Pursat - Battambang - Siem Reap - Aranya Prathet (Thailand)

Hi ,

Dank weer voor al jullie reakties. Hopelijk begrijpen jullie dat ik niet alles
persoonlijk
kan beantwoorden, want dan kom ik het internetcafe nooit uit. Het werd weer eens
tijd voor een update. De dubbeldikke kerstspecial.  In Cambodia was 't erg lastig om
te mailen, dus doe ik het maar weer vanuit de beschaafde wereld. Thailand.

Voor 't eerst heb ik wat minder leuke dagen meegemaakt door medische
probleempjes. Een serieuze ooginfectie heeft me bijna een week uitgeschakeld.
Deze dagen wilde ik in Phonm Penh blijven voor goede medische hulp, maar waren
erg saai. M'n Ray-Ban en CD speler waren m'n beste vrienden. Als slechte imitatie
van de Blues Brothers liep ik continu met zonnebril om 't licht te verdragen.

Toen ik weer normaal kon kijken zag ik iets wat weer pijnlijk was voor de ogen. Iets
waar meer mensen de ogen voor gesloten moeten hebben. De Killing Fields en
Tuol Sleng museum zijn gruwelijke herinneringen van de genocide van Pol Pot.
Tussen 75-78 zijn 17000 mensen bij Tuol Sleng gemarteld voordat ze op de Fields
geexecuteerd werden. Geschat wordt dat 2 tot 3 MILJOEN andere Cambodianen
ook in een massagraf zijn beland, maar alleen Pol Pot en z'n rode Khmer vriendjes
weten daarvan. Als je duizenden doodshoofden gesorteerd op geslacht en leeftijd
ziet liggen krijg je toch wel een dikke laag kippevel. Zelfs bij tropische
temperaturen.

In Sihanoukville was ik bijna beroofd van m'n portomonee. Op 't strand kwam een
jochie van zo'n 12 jaar naar me toe voor een praatje. Dat gebeurt hier overal en is
normaal altijd leuk, maar toen ik even naar m'n drogende t-shirt liep 5 meter verder
en terugkwam zag ik dat m'n broekzak open was. En portomonee weg. Het ventje
zette z'n onschuldigste blik op en keerde z'n zakken om waar niks in zat. De
kabouter wees naar een man die eerder voorbij was gelopen en het gedaan moest
hebben. Nou ben ik best goedgelovig, maar nog net niet achtelijk. En na een korte
speurtocht in het achterliggende struikgewas vond ik gelukkig wat ik zocht. Hij had
't
vast ook graag later weer willen vinden. Ik vind de kids erg leuk en spontaan, maar
als ik hem nog eens voor m'n voeten krijg........ De stranden zijn trouwens erg
aardig.

In Cambodia kan je weer voor normale prijzen lokaal vervoer nemen, dus heb ik
maar weer eens wat nieuwe middelen geprobeerd. Een brommer met aanhanger,
Toyota Corola met 11 man, een boot met 600 pk en als hoogtepunt achterin een
pick-up. Als alternatieve overlevingstocht kan ik de weg van Pursat naar
Battambang aanbevelen. Zo slecht kan je 't niet verzinnen. De "wegen" zijn
hier
afwisselend erg slecht en onmogelijk. 6 uurtjes door elkaar geschut worden,
blauwe knieen, rode stof overal en een fantastische indruk van het jaren 50
binnenland. Met stip op no.1 van m'n onmogelijke ritten top 5. Zelfs Laos kan hier
niet aan tippen. Het is niet te omschrijven hoe lekker m'n Angkor biertje smaakte na
de road from hell.

Over bier gesproken. Beergirls is een geweldige marketingtool hier. geen
geldverslindende reclamecampagnes om merkentrouw, loyaliteit, etc te bevorderen,
maar gewoon een kudde mooie vrouwen in ieder restaurant of bar. Overal
proberen deze, door biermerken gesponsorde, serveersters je met een charme
offensief over te halen om hun merk te drinken, En probeer dan maar eens een lullig
colatje te bestellen.

Kampot met kerst mis een normale maandag en van jinglebells heeft men nog nooit
gehoord. Oud/Nieuw was ook een beetje een non-event, want een knallende party
kwam niet echt van de grond. De locals begrepen ook niets van die rare toeristen
die vieren dat het 1 januari is. Het nieuwjaar is pas later in januari. Zelfs Davos
is
beter (voor de kenners).

In Sien Reap werd het lichaam door een zware diaree aanval geveld, maar het
vitaminen offensief overwon na enkele dagen, waarna ik eindelijk tijd had voor de
tempels van Angkor. En die zijn onwaarschijnlijk mooi. Zelfs als je al tig tempels,
pagoda's en ruines hebt gezien. M'n camera had 't er druk mee. Vooral Bayon, Ta
Prohm en natuurlijk Angkor Wat zijn schitterende bouwwerken, waar geen moderne
architect aan kan tippen. Ik wil jullie nergens toe verplichten, maar dit MOET je
gezien hebben.

Ik ga nu in een klein maandje richting Singapore. Eerst maar eens een strandje
opzoeken om bij te komen van de laatste weken. Als ik onder die palmboom weer
een internetcafe vind, zijn jullie de eersten die ervan horen.

to be continued,
Patrick

(all rights reserved)