Indonesia II. Idul Fitri, Lennon, Schumacher

Yogyakarta - Jakarta - Bukittinggi


Hi,

Tijd voor een update. Een witte kerst zat er hier vlakbij de evenaar niet in. Butiktinggi is de huidige locatie. Het heeft even geduurd, maar hier in Sumatra is alles ok. Tomomi blijft de mannen bezighouden, maar dat stoort ons niet langer. De mensen zijn hier oprecht aardig. Regelmatig poseren we voor een foto. De ouders vinden het prachtig, maar het kind vind zo'n grote vreemde blanke man toch wel eng.

Geheel zoals voorspeld een week in Yogya verbleven. Helaas moesten we ons paleis opeens delen met rijke Indo's. Na de ramadan houden de moslims Idul Fitri (vakantie). Het was best even bijten om vreemden in "m'n" zwembad te zien. Vanuit Yogya de beroemde Borobudur en de hindu tempels van Prambanan bezocht. Uniek in de wereld en daarom beide door Unesco als worldheritage bestempeld. Als verschrikkelijk verwend reiziger moet ik bekennen dat Angkor
Wat net even meer indruk maakte, maar beide zijn ook zeker een bezoek waard. De prachtige afbeeldingen vertellen over lang geleden. De vele Buddha's op Borobudur vormden een mooi plaatje in de ochtendmist. Heerlijk om zo'n topattractie bijna voor onszelf te hebben.

Tot groot vermaak van de locals en verbazing van de bestuurder wilde ik zelf eens een becak besturen. De heren claimen altijd dat het zo zwaar is. Het werd dus tijd omzelf op zo'n fietstaxi te springen en het te ervaren. Piece of cake kan ik melden, maar het scheelt wel dat m'n benen wat langer zijn. De maker van de becaks heeft het zadel veel te hoog gemaakt, zodat je de meest vreemde traptechnieken ziet. Typische voorbeeld van de Indo overlegeconomie. Rijstveldmodel voor de kenners.

Door Idul Fitri bleek het lastig om een kaartje voor de toch al overvolle treinen en bussen te regelen. Reserveren is niet echt m'n sterkste punt, maar nu was opeens wat plannig vereist om voor kerst Jakarta weer uit te zijn. De hoofdstad is niet echt de toeristische trekpleister van het land. Heet en smerig is het wel. Bijzonder prettig zijn de airco taxi's om even te ontsnappen aan de smog en benauwde hitte. Cafe Batavia werd het hoogtepunt. Ik was getipt om dit historische cafe te bezoeken. En dan vooral ook de wc. Dit chique grand cafe was destijds de plek voor de gegoede burgerij. Nu is het een prima plek om de koloniale sfeer op te snuiven. De toilet bleek inderdaad speciaal. Niet alleen omdat het schoon was. Aan alle kanten hingen prachtige portretten van en herinneringen aan bekende mensen. Zo zat ik opeens oog in oog met John Lennon. Ik heb ook voor het eerst van m'n leven een fototje van een wc geschoten. Ooit ben ik in New York het dure Waldorf Astoria binnengeslopen om een hoognodig bezoekje te brengen. Die pracht en praal verliest het echter toch wel van de historie.

Voor de monsterrit (30 uur) naar Bukittinggi dachten we een goede zet te doen. Een eksekutif bus klonk ook heel comfortabel, maar het chauffeurs duo bleek weer eens een klasse apart. Ik ben intussen wel wat idioten gewend, maar zo gek had ik het nog niet meegemaakt. Van slapen kwam niks terecht. Al het andere verkeer moest en zou zo snel mogelijk voorbij. Ik kan me werkelijk niet herinneren dat een andere auto of bus ons ingehaald heeft. En dat wil wat zeggen hier. Schumacher zal moeite gehad hebben om deze talenten bij te houden. Ze houden er ook net even andere marges op na met tegemoetkomend verkeer. Inhalen in onoverzichtelijke situaties is ook geen enkel probleem. Het is gewoon een kwestie van wie het laatst remt. En dat waren wij dus. Ik hield me altijd vast aan een vage theorie dat het altijd goed afloopt. Gek genoeg had ik
nog nooit een ongeluk gezien. Toen we echter een bus op z'n kant zagen liggen werden de geluksballen (dank Arnold) maar eens te voorschijn gehaald. Geheel in de kerstgedachte werd na keiharde karaoke een oorlogsfilm getoond. Het enige voordeel is dat een Bintang na de rit erg goed smaakt. Bijzonder goed mag ik wel zeggen.

In het aangename plaatsje hier kwam een kerstfeest niet echt van de grond. Moslims zijn om een of andere reden niet zulke kerstvierders. Zelf hadden we vooral rust nodig. Binnenkort stap ik het Noordelijk halfrond weer op. Langzaam kom ik weer steeds dichterbij. Op de markt trouwens weer wat merkwaardige hebbedingetjes gespot. T-shirts met Osama en vertederende aapjes (15 Euro).

Alvast een heel mooi jaar toegewenst.

Indonesia. Satay, Culture & Asholes

Kuta - Ubud - Lovina - Probolinggo - Cemoro Lawang - Yogyakarta


Selamat siang,

Na twee weken Indonesië moet ik m'n verhaal weer even kwijt. Ik ben er nog niet zo zeker van of het nu het beloofde land is. Het is nog erg wennen. M'n maag is wel wild enthousiast.

Traditioneel was het welkom op het vliegveld. Met een enkeltje het land binnenkomen word vaak gedoogd, maar ik bleek precies de verkeerde rij gekozen te hebben. Imigrassi wilde een retourticket zien. Toen ik dat niet kon tonen verscheen een hartelijke glimlach op het gezicht, want voor een "vergoeding" bleek dat visa stempeltje wel te regelen. Sympatieke gozer eigenlijk want 40 dollar bleek opeens de beste optie. Voor ons en zijn familie.

Heel snel Kuta toch maar verlaten. Dit Benidorm-achtige plaatsje kon het echte Bali toch niet zijn. Opgevouwen in een busje naar Ubud voelde ik me weer terug in Azië. Vooral de onmogelijke inhaalacties en het getoeter kwamen bekend voor. Tijdens zulke ritjes kom ik altijd ogen tekort. Met 30 man in het busje was meer dan overvol. Het echte leven speelt zich hier langs de weg af. Oma staat zich sexy te wassen. Honden en kippen steken met gevaar voor eigen leven de weg
over. Een boertje vervoert twee varkens op z'n brommer. Vrolijke kinderen maak je met een glimlach blij. En dit alles in een kleurrijk decor met rijstvelden en prachtige traditionele kleding.

Ubud is het culturele hart van Bali. We werden uitgenodigd voor een full moon festival. De gastfamilie hees ons in mooie sarongs. Tomomi leek op slag een Balinese, maar ik zag er nog steeds uit als een toerist. Leuk om undercover allerlei voorstellingen te zien.

Bin Laden en Bush hebben trouwens een vernietigend effect voor toerisme hier. Ik heb nu niet echt het gevoel dat het gevaarlijk is, maar volg het nieuws ook niet dagelijks. Wel lekker eigenlijk om amper een westerling te zien. Nadeel is wel de aantrekkingskracht voor wanhopige verkopers. Onderhandelen is hier, vooral met chauffeurs, een vak apart. Ik vind het prima om een toeristenprijs te betalen, maar ik word bijna moedeloos als een deal later weer eens veranderd blijkt te zijn. Heerlijk dramatisch kunnen ze dan kijken, maar ik heb iets te lang voor een Indonees gewerkt en begrijp het spel maar werk niet mee.

Op bus- en treinstations trekken we geregeld vele toeschouwers. 200 man volgt ieder beweging nauwlettend. Erg grappig om al die kijkende koppies te zien. Minder grappig en zelfs vervelend is een andere categorie toeschouwers. Tomomi blijkt een onweerstaanbare aantrekkingskracht op de mannen te hebben. Zo'n beetje alles tussen 16 en 60 is risicogroep. Ongegeneerd kijkt men alsof men een koe keurt. Weinig subtiel is ook de liefde al een paar maal verklaard. Mijn
aanwezigheid blijkt de hitsige heren blijkbaar niet te storen. Een enkeling bluffen we af met onze huwelijksreisstrategie (niet echt hoor mam!), maar we twijfelen nog met de ultieme tegenzet. Verkleed als moslimvrouw. Het reisplan is al aanzienlijk ingekort, want lekker ontspannen van het land genieten blijkt lastig.

In de bergen was het even heerlijk on-Aziatisch rustig. Bromo-Tengger-Semeru National Park werd letterlijk en figuurlijk een hoogtepunt. De omgeving was bij aankomst in wolken gehuld, zodat het uitzicht onbekend bleef. Voor een bijzonder speciale zonsopkomst stond de wekker op 01.30. Met heldere hemel en maanlicht moest de Penanjakan (2770 m) bedwongen worden om vanaf de top een prachtdag te zien beginnen. Geleidelijk werd een onwerkelijk mooi panaroma
zichtbaar. In de voorgrond drie vulkanen, waarvan Bromo continu rookt. De drie staan in een gigantische krater die gevuld is met de zogenaamde lavazandzee. Bescheiden op de achtergrond de eveneens actieve Semuru. Met 3676 meter de grootste op Java. De lastige klim en bijna vrieskou waren zeer de moeite waard. Om een ongelofelijk lullige reden moesten we dit paradijs helaas na twee dagen weer verlaten. Na 100.000 money changers op Bali ging ik er blind van uit dat vast wel iemand een travelcheque kon wisselen. Niet dus.

Yogya is de huidige lokatie. Voor 4 dollar zijn we de enige gasten in een klein paleisje. Privé zwembad, heerlijke fruitshakes en 8 vriendelijke hotelbedienden is even wennen als backpacker. Ik ben m'n zelfbeheersing met souvi's weer volldig kwijt, maar wel een mooi batik schilderij rijker.

Tijdens een nasi ontbijt verslikte ik me bijna. In de Jakarta Post las ik in de categorie kort nieuws en zag een opmerkelijk stukje. In een dorpje had iemand een scooter proberen te stelen, maar woedende buurtbewoners overmeesterde de dief. In een vlaag van collectieve verstandsverbijstering werd hij vervolgens levend verbrand! Beetje overdreven lijkt me. Ik hou m'n hart vast als zulke berichtjes niet eens de voorpagina halen.

Ik zie het zomaar gebeuren dat we nog een dag of wat in het paleis blijven hangen. Ook de beroemde tempel Borobudur moet deze week maar eens bezocht worden. Kortom we slaan ons wel door de vervelende dingen heen. Tot slot nog een tip. Als je ooit een brandwond oploopt, zoals ik wat onhandig deed, smeer het in met ketjap manis. Een prima medicijn.